„kować, że mimo zimna i złej pogody przybyła Pani, by mnie pocieszyć i rozweselić. Równocześnie pytam, czy jutro w myśl utartego zwyczaju wolno mi będzie zjawić się o siódmej rano. Brak odpowiedzi będę uważał za przyzwolenie i, zależnie od pogody, powiadomię telefonicznie, czy przybędę pieszo czy też powozem. W pierwszym przypadku proszę kazać odryglować małą furteczkę. W radosnym podnieceniu na oczekiwane z utęsknieniem spotkanie Panią najtkliwiej kochający Franciszek Józef.
Ostatni list do pani Schratt napisał cesarz w 1915 roku. Był to bilet, którym dziękował za nadesłane kwiaty i życzenia imieninowe.
Wojna całkowicie pochłonęła starego władcę. Długie życie zbliżało się do końca. Po raz ostatni Katarzyna rozmawiała z nim 19 listopada 1916 roku, w dniu imienin zmarłej cesarzowej. Nikt nie przypuszczał, że za niespełna trzy dni przestanie bić serce Franciszka Józefa.
Tę smutną wiadomość przekazał aktorce książę Montenuovo. Pospieszyła do pałacu, zabierając ze sobą dwie białe róże. W pokoju zmarłego, gdzie zgromadziła się cała cesarska rodzina, na Katarzynę nie zwrócił nikt uwagi. Znowu poczuła się w tym środowisku obco, jako osoba ledwie tolerowana. Stanęła w tyle w obawie, żeby jej nie wyproszono. W pewnej chwili nowy następca tronu, a właściwie już cesarz, Karol, podszedł do niej, podał jej ramię i podprowadził do łoża zmarłego.“(8)