„Nie nadeszła jednak jeszcze chwila zburzenia tamy powstrzymującej wody strumienia. Na rozkaz dany przez królową kat Kazondy zabił czwartą żonę, tę, która leżała dotąd u stóp manekina, i krew jej spłynęła w głąb dołu. Był to znak do rozpoczęcia potwornej rzezi.
Połowa niewolnic padła pod nożami oprawców. Łożysko rzeki zbroczyły fale krwi.
Przez pół godziny jęki ofiar mieszały się z wrzaskami tłumu, wśród którego próżno by się szukało uczuć odrazy czy litości. Wreszcie królowa Muana dała znak i zapora w swojej górnej części zaczęła się powoli otwierać.
Przez wyszukane okrucieństwo nie przerwano od razu całej tamy, ale pozwolono spłynąć tylko górnym wodom strumienia. Tłum pragnął być świadkiem powolnej, a nie natychmiastowej śmierci skazańców.
Woda zatopiła najpierw niewolnice leżące na dnie mogiły. Dusząc się, walczyły aż do końca z zagarniającymi je falami. Dick, po kolana zanurzony w wodzie, po raz ostatni usiłował zerwać krępujące go więzy.
Poziom wody wciąż się podnosił. Wszystkie głowy zniknęły pod falami wracającego do swego starego łożyska strumienia i nic już nie zdradzało, że na jego dnie istniał grób, w którym spoczywało sto ofiar zabitych na cześć króla Kazondy.“(13)