„Stanisław August miał w ręku wystarczające dowody, aby nakazać natychmiastowe aresztowanie Wiirtemberga i oddanie go za zdradę pod sąd wojenny. Postanowił jednakże całą aferę jak najściślej utaić i zdymisjonować generała w całkowitej tajemnicy30. Pozwolono następnie Wurtembergowi wyjechać przez Warszawę za granicę, zwrócono mu nawet za pośrednictwem Lucchesiniego listy stanowiące dowód zdrady. Trudno to usprawiedliwić choćby intencją niedrażnienia dworu berlińskiego, gdyż stało się to w momencie, gdy wszelkie iluzje dotyczące pomocy pruskiej całkowicie się już rozwiały. Skutki tej pobłażliwości okazały się fatalne. Informacje o zdradzie Wiirtemberga i wypuszczeniu go za granicę rozeszły się prędko i stały się jednym z powodów załamania się wiary opinii publicznej w patriotyczne intencje Stanisława Augusta31.
Dymisję ks. Wiirtemberskiego Stanisław August podpisał dopiero dnia 1 czerwca, stwierdzając, że zwalnia go ze służby „z uwagi na słabość zdrowia". Jednocześnie mianował nowym wodzem naczelnym armii litewskiej gen. Józefa Judyckiego. Nominację tę ogłoszono wojsku dopiero dnia 4 czerwca32. Nowy dowódca był o tyle lepszy od poprzedniego, że nie zamierzał działać umyślnie na niekorzyść obrony narodowej. Wszelako kwalifikacje wojskowe Judyckiego były bardzo mierne, a dowód swej niekompetencji dał w czasie bitwy pod Mirem (10—11 VI 1792), kiedy to wskutek zwlekania z atakiem i bezczynności na polu bitwy, po doskonałej szarży kawalerii pod wodzą gen. Józefa Bielaka, w sytuacji, gdy armia polska miała liczebną przewagę nad nieprzyjacielem (80005600), spowodował klęskę, która nie pociągnęła, co prawda, za sobą poważniejszych strat w ludziach i sprzęcie, ale nadwątliła ducha w szeregach wojsk litewskich. Dnia 17 czerwca Stanisław August usunął Judyckiego z dowództwa armii na Litwie. Komendę otrzymał wreszcie człowiek, który był niewątpliwie najlepszym z ówczesnych kandydatów do tego stanowiska — gen. major Michał Zabiełło (brat Szymona). Objął on dowództwo dopiero 23 czerwca.“(10)