„W prawie morskim rozwinęły się odrębne formy spółki. Najwcześniejszą formą była tzw. comenda (rogadia). Jeden ze wspólników, który pozostawał na miejscu (socius stans, comendator), wnosił do spółki kapitał w postaci towarów lub pieniędzy, drugi wspólnik (tractor, comendatarius), który wyprawiał się za morze, przeważnie jako kapitan statku, obracał kapitałem spółki, stosując się do poleceń swego wspólnika. Większość dochodu uzyskanego przez spółkę przypadała wspólnikowi, który dał kapitał. Z czasem powstał nowy typ spółki (collegantia, societas maris), w której obie strony wnosiły do spółki kapitał. W spółce tego rodzaju zysk dzielono w stosunku do wysokości wkładu.
Rozwinęły się przepisy określające prawa i obowiązki armatora i kapitana statku oraz regulujące ilość towaru, jaką wolno było marynarzom statku wziąć ze sobą. Pojawiły się postanowienia dotyczące awarii, sprawy wyrzucania towaru do morza w celu ratowania statku przed zatonięciem. W XIV w. rozwinęły się (najwcześniej w Genui) pierwsze normy morskiego prawa ubezpieczeniowego.
4. PRAWO KARNE
W ustawodawstwie statutowym nastąpiło zerwanie z zasadą, że o winie decyduje wyłącznie skutek zewnętrzny, a nie nastawienie woli sprawcy (in maleficiis voluntas spectatur, non exitus). W związku z tym zaczęto wyraźnie odróżniać zły zamiar (dolus) od winy nieumyślnej (culpa). W teorii i w praktyce zaczęto też przyjmować zły zamiar udowodniony pośrednio (dolus indirecte probatus), dotyczący dalszych następstw przestępstwa, jeśli następstwa te pozostawały w takim stosunku do działania, że łatwo z niego wynikały lub mogły wyniknąć.“(15)